jamnik     Historia rasy
  Jamnik
      Pochodzenie jamnika budzi wiele wątpliwości; miłośnicy twierdzą, że pochodzi aż ze starożytnego Egiptu, jednak na pewno narodził się w Niemczech, stąd jego oryginalna nazwa: Dachshund, Dackel lub Teckel.

      W starożytnym Egipcie istniały liczne rasy psów, z których część uwieczniono na płaskorzeźbach i posągach świątynnych. Archeolodzy nie wierzyli własnym oczom, kiedy zobaczyli rysunki odpowiadające jamnikowi w świątyni w Bescheb.
Naukowcy jednak nie są pewni, czy w tym przypadku chodzi o jamnika, czy o podobnego doń psa.

Pierwsze europejskie wzmianki o jamnikach pochodzą ze średniowiecznych Niemiec. Już w XIV w. można było przeczytać: "Psy o krótkich nogach wchodzą o wiele łatwiej pod ziemię niż inne i są bardziej przydatne do polowań na borsuki".

      Rozpowszechnienie jamnika w Europie w XVI/XVII wieku zapoczątkowało wielokierunkowy rozwój tej rasy. Jednym z kierunków rozwoju była adaptacja jamnika do warunków zimowych, co objawiło się zmianami we wzorcu (masywniejsze łapy, skrócona kufa, większe uszy), który nie jest akceptowany w wielu krajach europejskich. Wzorzec ten uznawany jest jedynie w krajach skandynawskich.
Jamnik z trudem adaptował się do chłodniejszego klimatu przez wiele dziesięcioleci.

      Innym kierunkiem rozwoju jamnika było przystosowanie go do różnego rodzaju polowań. Jamniki zatem były tresowane na: posokowce, psy zaganiające, buszujące, norowce. Zakres ich pracy nie ograniczał się tylko do wypłaszania borsuków z nory, gdzie jamnik był zdany sam na siebie, ale też do zaganiania dzików (jamniki szorstkowłose), buszowania w chaszczach i trzcinie oraz aportowania (długowłose).
Dziś używane są do pracy pod ziemią, przydatne też są jako posokowce i szperacze. Wielostronna przydatność jamników do polowania spowodowała dużą ich popularność wsród myśliwych, a przede wszystkim wśród zawodowych leśników.

      Pierwotna postać jamnika to jamnik krótkowłosy. Podział jamników w/g wzrostu podyktowany został potrzebami praktyki łowieckiej (jamnik miniaturowy powinien umieć ścigać lisa w najwęższych korytarzach, a króliczy to specjalista na dzikie króliki). Większość obecnych jamników to tylko psy pokojowe, ale te nieliczne, które są w rękach myśliwskich, świetnie spisują się na próbach pracy.
Miarą odwagi i sprawności tego przecież niewielkiego pieska jest sukcesem zazwyczaj kończąca się akcja w norze lisa czy borsuka, który przecież walczy o życie. Jamniki używane są jako płochacze i aportery do polowania na ptactwo i króliki, jako psy gończe (z wyjątkiem długowłosych), na dziki oraz w charakterze posokowców do tropienia postrzałków zwierzyny grubej. Sprawność, dzielność jamnika, jego przydatność użytkową sprawdza się na tzw. próbach polowych.

      Wszystkie rasy jamników odznaczają się, mimo nieznacznych różnic, wspólnymi właściwościami psychicznymi: są bardzo pojętne, mają żywe a zarazem komunikatywne usposobienie. Bardzo przywiązują się do opiekuna. Cechuje je nieprzeciętna odwaga, silnie zakorzeniony instynkt łowiecki i ciętość w stosunku do zwierzyny. Dzięki tym cechom jamniki są zarówno miłymi towarzyszami w mieszkaniu czy na spacerze jak i dobrymi psami myśliwskimi.
Doskonały węch, znaczna wytrzymałość fizyczna, samodzielność, determinacja działania to cechy doskonałego kompana na polowaniu.




jamnik     Jamnik - rys ogólny
  Jamnik
  • pies o bardzo krótkich nogach, wydłużonym tułowiu, zwartej sylwetce i szlachetnej w kształcie głowie

  • występuje w trzech odmianach szaty:
    - krótkowłosy
    - długowłosy
    - szorstkowłosy

    oraz w trzech wielkościach:
    - króliczy - obwód klatki piersiowej do 30 cm
    - miniaturowy - obwód klatki piersiowej od 30 do 35 cm
    - standardowy - obwód klatki piersiowej powyżej 35 cm i o ciężarze ciała do 9 kg
  • Pomiaru klatki piersiowej dokonujemy po 15 mies. życia, w jej najszerszym miejscu. Dopuszczalne jest przekroczenie obwodu do 2 cm. (Tolerancja ta nie dotyczy pomiarów na przeglądach kwalifikacyjnych)
  • wysokość w kłębie: 17 do 25 cm
Barwa szaty.       Największą gamę kolorów można spotkać u jamnika gładkowłosego: rude, czarne podpalane, czekoladowe podpalane, rudożółte, żółte z odcieniem czarnym lub bez, merle - marmurkowe (na jasnym czekoladowym, rudym, szarym lub białym tle nieregularne ciemne plamy w kolorze ciemnoszarym, brązowym, czerwonożółtym lub czarnym). Ciemniejsze pręgi na rudym lub żółtym tle mają jamniki pręgowane.
Nos i pazury powinny być czarne.
Przeciętna długość życia - 12 lat.

Jamniki nie muszą być psami hałaśliwymi (to zależy od nas!), ale ich czujność objawi się szczekaniem kiedy ktoś niepowołany zacznie gmerać przy zamku naszych drzwi...

      Jamniki miniaturowe w Polsce są hodowane stosunkowo od niedawna. Ich historia hodowli datuje się od roku 1971, a pochodzą od jamników standardowej wielkości.
Jamniki krótkowłose miniaturowe znakowane są skrótem 'Km'.



jamnik     Jamnik - ciekawostki
PORÓWNANIE WIEKU CZŁOWIEKA I PSA MAŁEJ RASY:

1 mies. - 1 rok
6 mies. - 1o lat
12 mies. - 20 lat
18 mies. - 25 lat
2 lata - 30 lata
3 lata - 33 lat
4 lata - 36 lata
5 lat - 40 lat
6 lat - 44 lat
7 lat - 48 lata
8 lat - 50 lat
9 lat - 55 lat
10 lat - 58 lat
11 lat - 63 lata
12 lat - 67 lat
13 lat - 71 lat
14 lat - 75 lat
15 lat - 78 lat
16 lat - 83 lata
17 lat - 87 lat
18 lat - 90 lat
19 lat - 95 lat
20 lat - 98 lat


JAMNIK w innych językach:

dachshund (język angielski)
Teckel, Dackel (język niemiecki)
bassotte (język włoski)
tacskó (język węgierski)
такса (język rosyjski)
jezevčík (język czeski)
jazvečík (język słowacki)
melhundo (esperanto)
дакел (język bułgarski)
gravhund (język duński)
mäyräkoira(język fiński)
taksas (język litewski)
teckel (język francuski)
dashond (język norweski)
јазавичар (język serbski)


Copyright by www.jamniki.info. All rights reserved 2006-2011.
UWAGA powielanie opisów czy grafik z tej strony jest nielegalne!